içine çektiğin nefes değildi hayatın tortusu gülüm
egzoz dumanı gibi sersemleterek uyutan bir ölüm

durdu işte bir yerinde
saatler geçti seneler eskidi
kuruyan nehir gibi yaşlar sonsuza aktı
sanki en son duvarda ki takvime baktı

...

sonrası...
sonrası baharlar kuşları
..................kuşlar baharları gözetledi
bir çırpı da kanat kanat geçiverdi yıllar


bir adam
göğüs kafesin de bir can
kendini bir odaya hapsetti
..................etrafına duvarlar ördü
görünmez bir el kesiverdi
yaşamla arasında ki kırmızı kurdeleyı


sabahın ilk ışıklarına kumru sesine açtı gözlerini
soğuk odada burnundan bir nefes aldı
göğsü daraldı
komidinin üzerinde ki sigara paketine uzandı
kıyamet kopsa bu gün, diye geçirdi aklından
kumrulara kıyamazdı elbet
kendineydi öfkesi
doğruldu ayağa kalktı
geceden kalma
izmaritlere bir yenisini daha ekledi

soluksuz..
bitmez sandığı
yolların başlangıcını adımlıyordu

yan odada
kendisi kendisini içine kapatmış bir kadın vardı
soğuk odada kendini hayata kapatmış bir adam
bırakıp gitmeyi sevdasına yedirememişti
kendini de onunla durdurmuştu
fi bir tarihte
ona söylemediği bir sözü
....................kimseye söylememişti


yan odanın kapısını araladı
aralıktan bir ışık hüzmesi sızdı
bir zamanlar hayat dolu olan kadının
......................gözleriyle göz göze geldi
bir çift kara delikti şimdi bakmaya kanadığı

ses verse..
sesi yankılanıp kendine dönecekti
biliyordu..
.......ses etmedi
yutkunmaya çalıştı..
iğdiş edilmiş bir yara vardı boğazında

...

nefes alamıyordu bu evde
ölü toprağı serpili gibi her yer küf kokuyor
değdiği en güzel anı
yan odada ki kadının ellerine dokunuyor
yaralıyordu onu çığlık çığlığa
bir tek kendi duyuyor
canı yanıyor..
bir tek kendi biliyor


ve gün akşama dolanıyor
yuva da zaman ne çabuk geçiyor
gri kumlar gibi tüylerini olan kumru
bir çift kırmızı gözle adama bakıyor

adam
derin bir kuyuya düşen taş gibi
............aceleyle attı kendini dışarı
gecenin gözleri vardı
korku korku
gecenin karanlık sözleri
sus pus
ve yağmurun izleri vardı
sıcak soğuk
ve kristal..