........................................................"Çocukça yaşadığım hayatta,
.........................................................Büyük insanlara has korkularımla
..............................................................................................korkuyorum
...................................................................................................ayrılıktan
............................................................................................sonbahardan

......................................................................Diyemiyorum ama ." 1988







korku bir imtihandir
...


önce tek bir korku ile başlarsın
önce bir gün için ağlarsın
sonra her gün


aynı korkuyu daha derine bağlarsın


sonra ortaya çıkmasın diye değil
sırf hatırlamamak için
kendinden bile saklarsın


kendine dersin ki
sevdiklerimi korumak için yapıyorum
aslında kendini korumak için ağlarsın


çünkü...
kimseye söylemesen de
her korkunun bir kurbanı vardır


derin bir korku
yüreğinin karanlığına çamur gibi çökmüştü
korku bir hastalıktı ve ruhunu yavaşça öldürmüştü


ne kadar terbiye etsen de susturanmazsın içinde ki canavarı
ne kadar uzağa gidersen git başladığın yere dönersin
unutma ki herkes gün olur yüzleşir korkularıyla


salınırken iç ormanı derinliğinde haykırdı yüreğin
sanırım kara bir tren ezdi kalbini ve sen hissetmedin
sanırım keder iç yangına dönüştü ve sen hissetmedin



sönünce ateş, dumanlar sarıp büyüttü ufkunu
bir göz yaşı yuvarlandı denize ve sen hissetmedin
sanırım kıramadın korkunun belini ve sen hissetmedin


ve bu iç ormanı yangının da
bir yabancının bildiği saklı bir korkudan
çok daha tehlikelisi bir sevgilinin bilmediğidir...