Afet hocam, inan beşeri alemin beğenmesi, taşlaması, hiç ama hiç önemli değil, burada sen seni bil yeter insan kendini yani haddin, bilirse hakkını bilir, hakkını bilen halikini bilir o halikini bileni o yüce yaratcı yetmezmi dersin
sizi çok iyi anlıyorum herkesin mazi torbasında unutamayacağı ne çileler vardır . Allah var gayle yok selam ve saygılarımla fiemnillah

Yaşadım Nuh Bey, tek odalı bir eve alınan kamış hasıra bile sevinen insanların arasında büyüdüm. Babam subaymış, haksızlıklara, kayırmacılığa karşı çıktığı için görevinden alınmış. Dürüstlüğü yüzünden ekmeğinden olmasına rağmen hep bize doğruluğu öğretti, maddi çıkarlar için doğrudan vazgeçmemeyi.

Ben zaten tanıdığım insanları yazıyorum çoğunlukla. Kimseye hava atacak, yaşadığımız zorlukları saklayacak yapıda değilim. O resimdeki de benim kardeşim, ekmeğini kazanmak için her zorluğa katlanıp alnının terini dökerek çalışıyor. Ben onun yüzündeki çamuru gururla gösteririm.

Böceği az görmüşsünüz, elimde olsa onu bile istemezdim. Şiire özeniyorum, beğeniliyorum diye millet düşman olmuş bana, ne çok istemeyenim varmış da haberim olmamış.

Sanırım sizinle ilk Amasya’da bir dinletide karşılaştık. Az çok fikir edinmişsinizdir, öyle burnu havalarda, alımlı, çalımlı, kendini beğenmiş bir halim var mıydı? İki kelimeyi yan yana getirip konuşamamıştım bile. Yazarak derdimi anlatıyorum onu da çok gördüler.

Yazarsam yazacaklarım bitmez, konuşmayı beceremesem de, teşekkürler ilgi ve beğeninize. Saygılar.