bir zamanlar ne çok şarkı söyler
ne çok damarına basardım melodilerin
kırık gamzelerimden sızan kahkahalar susardı dilimin ucunda
ben
sus(a)mazdım


en olmadık yerde
o ince çizgide kırılırdı kadın yanımın aynası
kalıbından düşen harflere sarılan şiir kanar
kelimeler ağzıma sığmazdı


kıyıya uzanmış sandalın voltasına takılan kum tanesine benziyordu gerçek
tenha
çok
zor

şimdiki aklım olsaydı
adımlarıma kol kanat gerer
gölgelerimi ayrı ayrı giydirirdim


her gün yeni bir ıslığın dudağına düşen nemden çalardım güneşi
ve sıcağına doyan aşktan alırdım payıma düşeni



dün masası kalkmış bir sohbetin acı yanı ile tutunmaya çalışırken yüzüme
bugün eskimiş bakışlarını soymak kalıyor ellerime
yolları bozulmuş gelişlerden
yatakları dağıtılmış gidişlere kadar olan her şey
en baştan yazılacak kadere



gel
yakama iğne ol sen ömrüm
kokunla nefes varlığınla beden olayım hayata !



12/06/2015
09;05
eMİNeYZAMAN