ne zaman rüzgâr sıcak bir nefes getirse saçlarıma
dokunsa tenimin soğuk yüzüne mâsum salınışları
kendimi dinlerim
göğsümün sokakları ayaklanır
dilimin çenesine vurur susmak


ne zaman sarılsa yıldız gökyüzüne
ve ben uzansam yatağı olmayan uykulara
hala utancı bilen hayâller gıdıklar ayak uçlarımı
tırnakları çekilir gecenin gözlerindeki sürme de akar


kirpiklerim parmaklıktı kaçmak isteyenlere
birbiri ardına dizilen bakışlar
gidenler gelenler
hangisi kime kısmetse vuracaktı kıyısına



zaman geçmişten aldığı resmi çizmekle meşgul geleceğe



ömrüm ilk kez rengini verirken toprağa
dudaklarım tebessümle süslenir kırmızı ruj yerine
kirle yıkanmış bedenimse alır boy abdestini
hem de kaşık kaşık gözyaşı ile



bilirim ;
sabır boş satırlara atılan imza gibi
daha sonra doluyor içerisi


=
ruhun aynadaki yüzü eşittir yaş !
=



28/05/2016
14;41
eMİNeYZAMAN