kalk gidelim dedim kalbim
dilsiz bir söylence gibi düşelim, çiğnenmeden ağızlardan
kalk gidelim kalbim!
yorgun bir yüreği en çok ıraklar anlar...kalk!...

tarifsiz bir tarifin ortasında
yol bulma çalışmalarım devam ediyor
kimvurduya gitmiş kimliğini arıyorum insanlığın
hayal ustalarıyla sürdürüyorum ayaküstü sohbetlerimi
umut tacirlerini şikayet ediyorlar daha çok bana



öbeklenmiş sahte aşklar topluluğu
sürü sürü uçuşuyor gökyüzünde
bir kolumdan tutup sarsıyor gözü dönmüş bir sevdalı
göz çukurlarına bakıyorum kaygıyla
soruyor bana, nerede dudakların?



kehanetine sığınır gözlerim bazen aynaların
sırrına saklanır olur olmaz bir yansımanın
hiçliğe akan saç kırıklarım ve hıçkırıklarımla sarsılır
sarsılmaz sandığım omuzlarım



uykunun gözünden düştü yine gece
gece ki hece hece bölünürdü gözlerime oysa bir vakit
ne zaman şafağa dursa bakışlarım
deli bir kısrak süzülür içimden göğe
böyle kanatlı, böyle mitolojideki gibi görkemli
Pegasus’un dişisi Euippe olurum
sonra yırtılır gökyüzü ve okyanuslara dağılır katrelerimiz
kaybolur masalımız, başlarken kanatsız hikâyemiz...



hayat diyorum, bir uçurumun kıyısına oturup
bir özleme ayaklarını çocukça sallamak gibi bir şey!
merhametine sığınır gözlerim yokluğunun
ne zaman geleceksin?
seni aşk açacağım ellerimde
geçerken bir mil içimden milim milim
ve dilim haykırırken tiz bir sevdayı
yangınına körükle gideceğim hasretinin şehrine...











25.05.2015/Sev_tap