Aklında hep sevgili var sanırsın
Adamın adamların ve adamca sınanların
Belki de sevdikleriydi birlikte sanılan
Nasıl da konar usulca kıyısına masanın
Zembille inmişçe dilin de yutmuş gibi
Cepkeninde ağaçtan ağızlık ve kehribar tespihle
Köstekliyi atıp köşeye unutmak adına utanıp
Uyur vari bir edayla kadehi kalkar çatlaklarına
İki sandalyeli masanın

Giz koyuyor her gelen giderken
Kurtçuk yuvalarına tenha masanın
Adam gibi adam olanların
Yani nasılda doluydu mangal yürekleri
Ne de çok yükün bıraktı adam sanılan
Sandalyelere kalan sadece ağırlık
İki sandalyeli masada

Sekiz köşeliyi asıp sandalye uzvuna
Doldur aklın düşeş düşüncelerini
Cam bardak ellerde dolar da ha dolar
İstenmesi unutulan asla sütünün yerine
Ve yağdırır gece tek başına oturmalığı
İki sandalyeli masada

Hey gidi seni dilsiz kurtçuk dolu masa hey
Sen neymişsin be tahta masa
Bir kıymet verenin çıkmadı kısmet niyetli
Bir bir döküldü sırlar küpüne
Dertlere deva iki sandalyeli masa