Olmuyordu çocuğu, uzun yıllardan beri,
Hastanede yıllarca, neler neler denedi,
Verdi on beş yıl sonra, Mevlam çocuk onlara,
Sevindiler günlerce, sevdiler doya doya.

Oldu bir iki derken, tam altıydı kızları,
Evlat değil sanki kız, yüreği çok sızlardı,
Ne olacak mallarım, kim bakacak ileride,
Olur bir şey miydi bu, konu komşu ne derde?

Çok istedi Allah’tan, sallandı Arş-ı Âlâ,
"Kulum, sen sabret." diye, karşılık verdi Mevla,
"Yok, illa da olacak, erkek isterim illa."
Bunu diyen sen misin? Verdi evladı ona.

Tercih etti kızlara, "Oğlum, canım." diyerek,
Ayırt etti evladı, tüm serveti vererek,
Kim bilir ki ne olur, bilinmez ki ileride,
On tane oğlun olur, koymaz biri evine.

Oldu hayırsız çocuk, bulunmazdı böylesi,
Terbiye mi? O da ne! Edepsizin kendisi,
Kan kusturdu çevreye, yaktı, yıktı köyleri,
Herkes beddua eder: "Rabbim, sen kır belini!"

Oldu bir zalim ağa, çıkmıştı insanlıktan,
Gören insanlar derdi: "Biraz Allah’tan utan!"
Yaşlanmıştı babası, sözü geçmezdi ona,
Başladı bedduaya: "Rabbim, onu yaşatma!"

"Neden Rabbim?" diyordu, "Yanlışım nerede oldu?
Senden istedim evlat, layık gördün sen bunu."
Geçmemişti aradan, bela verdi Yaradan,
İbret oldu civara, ders aldı manzaradan.

İstemeli Allah’tan, her işte hayırlıyı,
Erkek olsun, kız olsun, ayırt, kayırt olur mu?
Kim götürmüş dünyadan, bir gram dünyalığı?
Yakışan müminlere, istemek hayırlıyı.


10.05.2015//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ