Hz. Âdem babamızdı ezelde,
Hz. Havva insanlığa anne,
Bir kız, bir oğlan geldi dünyaya,
İnsanlar çoğaldı zamanla.

Kardeş kardeş ile evlenirdi,
O günlerin hükmü böyleydi,
Kâbil kendi eşini istedi,
Hâbil’e düşen kardeşi reddetti.

Hz. Âdem dedi: “Kurban kesin,
Haklı olan belli olsun sizin.”
Kurbanlardan biri kabul oldu,
Böylece hakikat ortaya kondu.

Hâbil’in kurbanı kabul gördü,
Kâbil’in gönlü öfkeyle doldu,
Kıskançlık sardı onun kalbini,
Kardeşine çevirdi öfkesini.

Kâbil kızdı, ateş gibi yandı,
Kardeşine karşı kinle dolandı,
Hâbil daha yirmi yaşındaydı,
Kardeşinin elinde can verdi.

Kâbil taşla vurdu Hâbil’e,
Son verdi kardeşinin ömrüne,
Ne yapacağını bilemedi sonra,
Bir ceset kaldı yerde, ortada.

İki karga kavga etti bir gün,
Biri öldü, sustu bütün gürültü.
Diğeri toprağı eşip kazdı,
Ölen kargayı toprağa yazdı.

Kâbil gördü bu ibretli hâli,
Anladı yaptığı büyük vebali.
Toprağı eşti, kardeşini örttü,
Hâbil’i toprağın bağrına gömdü.

Hz. Âdem çok kızdı Kâbil’e,
“Ne yaptın sen?” dedi evladına.
Kâbil uzaklara düştü, sürgün oldu,
Şeytan da yoluna yoldaş oldu.

Rivayetlerde anlatılır sonra,
Kâbil’in ateşe yöneldiği de.
Yaptığı ateşgedenin çevresinde,
İnsanlar toplandı zaman içinde.

Yıllar geçti, Kâbil yaşlandı,
İşlediği suç peşinden dolandı.
Rivayetlere göre bir torunu,
Taşla vurup son verdi ömrüne.

Nuh Tufanı geldiğinde dünyaya,
Nice insan kapıldı sulara,
Kâbil’in soyundan kalanlar da,
Rivayetlere göre tükendi orada.

Hâbil ile Kâbil kaldı dillere,
İbret oldular nice nesillere.
Kıskançlık bir gönlü esir ederse,
Kardeşlik bile düşmana dönerse.


01.04.2013//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ