Ahir zaman geldi, şaştı bu devran,
Dert ile doludur gönlümde meydan.
Değişti insanlar, değişti cihan,
Ayaklar baş oldu, kardeş ne hâl bu?

Çocuklar söz sahibi oldu evlerde,
Büyüklerin sözü kaldı dillerde.
Saygı azaldıkça geçen yıllarda,
Ayaklar baş oldu, kardeş ne hâl bu?

Büyükler aranmaz, hatır sorulmaz,
Dostluğun yerini menfaat almaz.
Akraba bağı da eskisi olmaz,
Gönüller kırıldı, kardeş ne hâl bu?

Âlimler susarken söz ehli azaldı,
Nice boş sözlerle meydanlar doldu.
Hak ile batılı seçmek zor oldu,
Dertlere derman yok, kardeş ne hâl bu?

Yaşlılar evlerde yük görülürken,
Nice gönül kaldı sessiz inlerken.
Ana baba hakkı unutulurken,
Vicdanlar yoruldu, kardeş ne hâl bu?

Yuva içinde sevgi eksilirse,
Gönüller birbirinden uzaklaşırsa.
Çocuklar sevgisiz büyür kalırsa,
Gelecek karanlık, kardeş ne hâl bu?

Komşuluk kalmadı eski çağdaki,
Vefa aranıyor dost ocağında.
Bir selam bile çok görülür oldu,
Yalnızlık çoğaldı, kardeş ne hâl bu?

Öğrenci öğretmen saygı yiterse,
Eğitim yuvası dert ile bitse.
Gelecek nesiller yoldan şaşarsa,
Üzülür yürekler, kardeş ne hâl bu?

Teknoloji girdi bütün haneye,
Dikkat gerek artık nice nesile.
Edep ve ahlakı koru her yerde,
Güzellik yaşasın, kardeş ne hâl bu?

Hüdayi der: Dünya döner devranla,
İnsan sınanıyor mal ile canla.
Gönül düzelsin de sevgiyle, imanla,
Huzura erelim, kardeş ne hâl bu?

06.04.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.Kül.Bak.Halk Şairi