Mübarek yola çıktım, gönlüm değişti benim,
Kâbe’yigördüm anda,yaşla doldu gözlerim.
Büründüm ben ihrama, nefs yükünden kurtuldum,
Her adımda Rabbime, giden doğru yol buldum.

Arafat’ta döküldü, günahın sonu başı,
Yalvardım Rabbime, aktı kanlı gözyaşı.
Geçmişimin yükünü, Rahman’a arz eyledim,
Affımı dileyerek, huzurunda ağladım.

Mina’da şol nefsime, karşı taşları attım,
Şeytanın vesvesesi, gönlümden uzak tuttum.
Her taşta bir günahı,ben geride bıraktım,
Rabbimin rahmetine, sığındım hep ağladım.

Safâ ile Merve’de, sabrı yeniden gördüm,
Hacer’in izlerinde, teslimiyet öğrendim.
Bir annenin duası, asırlara ışık oldu,
Çölde akan zemzemle, gönüller umut doldu.

Kâbe’nin yanındaydım, anladım hayatı birden,
Dünya malı geçici, baki olan yalnız Sen.
Kulun büyük azığı,selim temiz gönüldür,
Hakk’ın huzurunda, en güzel servet sevgidir.

Mescid-i Haram’ında, kalbim huzura erdi,
Her secdede ruhuma, bambaşka bir nur geldi.
Beytullah’a bakınca, sustu bütün sözlerim,
Rabbime açıldı hep dualarda ellerim.

Hac yalnız bedenin, yaptığı yolculuk değil,
Gönülden gönüllere, uzanan kutlu yoldur.
Kim ki Hak kapısında, samimiyetle dursa,
Bir ömür çok değişir, karanlık gider nurla.

Dönerken Medine’den, gönlüm burada kalacak,
Gözlerim Ravzasına, hasret ile yanacak.
Hüdayi bu yolculuk, ömrüme ışık olsun,
Hacdan dönen kulunda, tertemiz bir kalp olsun.

30.08.2026//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.VE TURİZM BAK.HALK ŞAİRİ