Öteden beri
‘Rahmet’ denince
Akla ilk gelen yağmur

‘Yağmur’
Denince de
İllaki rahmet akla gelir

O, bazen
Bir okyanusun
Ortasına iner
Sağanak sağanak

Bazen
Bir dağ başına iner
Sessiz ve ağlayarak

Bazen de
Çöllülere düşer
Çoraklaşmış
Toprakları ürperterek

Sinesindeki rahmeti
Hangi çöl
Ortasından aldığını

Ve bu
Mukaddes yük uğruna
Hangi semada kaldığını
Kim bilir ki

Kim bilir
Kaç derece
Ateşte pişti sinesi de
Doldurdu azığını alelacele

Öyle ya
Bekleyenleri var

Meleklerin refakatinde
İnmesini gözleyenleri var

Düşünmesini
Bilenlere bu yollar
Hikmet nakışlı bir kanaviçe

Yağmurun
İnsandaki izdüşümü
Gözyaşından başka nedir

Ağlayarak
Rahmet kapısı çalınır
Ağlayarak
Elin yetişmediği istenir

Ağlayarak
Açziyet aşılır
Ağlayarak
Yusuflar çağrılır

Ağlayarak
Kanlı gömlek koklanır
Ağlayarak
Af kapısı aralanır

Yağmurun
Zahirî sebeplerinden
Biri güneş olduğu gibi
Ağlamanın da
Güneşi yanık kalbidir

Kalbi
Yanmayanların
Yağmuru
Yağmayacak demektir

Ağlamayanlar ise,
Anlaşılamayacaktır

Kalb yanarsa
Gözler
Kayıtsız kalmayacak
Ve kahkaha
Mekân bulamayacaktır

Dertliler,
Gittikleri yerlere
Sinelerindekileri taşıyacak
Ve oralarda
Gözyaşlarıyla yeni
Doğuşlara vesile olacaklardır

Kalb
Yangınının adı
Bazen azim gayret, himmet
Bazen de
ızdırap, çile ve derttir

Hâl,
Kalbin durumuna
Doğrudan bir işarettir
Onu olduğu gibi ele verir