Aşk, bir büyük varoluştur, onu tadanların gönlünde
İnsanın kendi bedeninde ve ruhunda
Yeniden doğmak gibidir, kırarak kabuğunu
Yediveren güllerin arasında
Bülbül beslemektir dilinde


Özlem, sevileni yüreğinde aramaktır
Uzak, yakın her nerede olsa da
Yokluğunda yoksun ve yoksul hissetmektir kendini
Yüreğine vurulan prangalarda
O’nsuz, emsalsiz zulümlere uğramaktır mutlaka


Hasret, gözlerde yaş, dilde ah-ü zar, yürekte sancı
Bu hal böyle geldi, böyle de sürüp gidecek
Çünkü ne yolcu vazgeçecek seferinden
Ne de onu ağırlamaktan, hancı


Ayrılık, yok olup gitmektir kendi içindeki dehlizlerde
Arşa çıkan alevlerde yanarken
Bir damla sudan mahrum kalmaktır
Göz yaşlarıyla beslediğin nehirlerde, denizlerde


Ölüm, kurtuluştur dertlerinden kimi zaman
Kapanmayan yaralar varken sinede
Ne sevgiliden fayda, ne tabipten çare ummadan
Ve el açıp yakararak Yaratan’a “El–Aman”



09.05.2015