Madem ki Allah cc. "Kulumun gönlünde sığdım" buyurmaktadır...
O vakit her gönül bir ucundan tutmalıdır aşk çilesinin...
Ve her gönül diğer bir gönlün aşka dair aktardıklarını kendi ÖZ sözü gibi bilmelidir..
Böylece göz açıp kapama süresi olan hayatı boyunca çile çekerek edinebileceği tecrübeden çok daha fazlasına
kavuşmuş olur kolayca...

Bunu şunun için dedim ki;
Ben şiirlerin altına
"Güzeldi...Harikaydı..." vs. kısacık bir kaç övgü kelamı yazılmasını doğru bulmuyorum...
Elbette herkesin kendi tercihidir...
Ama benim tercihim bu değil... Ben bunu o şiiri yazan gönüle ve harcadığı emeğe hürmetsizlik olarak görürüm.
Oysa ki insanın gönlü hürmete herşeyden daha fazla layıktır...

Ben, şiiri yazan gönül benim gönlüme ne değerler bağışlamıştır onu yazarım...
Borcumdur ona çünkü...

"Gitsem sensizlik
kalsam korkunç bir sessizlik
araftayım sevgili
oysa ben
dünyanın en güzel sözlerini
sende duymak
şarkılarını senden dinlemek isterdim"

Araf dediğimiz iki şeyin arasıdır... Lakin bu alemde ne varsa ikilikten var görünür... Hz. Musa' nın geçtiği deniz gibi...
Velhasılı hayat araftır... Zira seven-sevilen ayrıdır henüz...
Dünyanın en güzel sözleri, en güzel şarkıları... İki'leri birleyen gönüllerde yazılır söylenir...

biliyorum
gidersem
ellerim felç
gözlerim âmâ
şiirlerim yetim
kurur imgelerim
tükenir sözlerim
yorgun bir beden eskitir ruhum
yalnızlık girdabında kaybolurken
yok olur zamanım

Elbette ki...
Toprak ve su ayrı olunca filizlenmek kimin haddine...
Kuraklık ve kurumak kaçınılmazdır...
Oysa ki ne canlara, meyvelere gebedir toprak...
Hepsi açmadan solar...
Oysa ki su ile BiR'leşseydi toprak;

yüreğime değinmen
iyi gelirdi bana oysaki
kuşları kelebekleri sever
bütün çiçekleri barış bilirdim
bir avuç gökyüzü koparıp
şaçlarıma dolar
mavi gülüşler taşırdım

Maviliklerden yeni yeni sular yağmur olur yağardı toprakta can bulan ormanların kırların çiçeklerin üzerine...
Hayat gelirdi, canlılık dirilik gelirdi...
Su aşktır gönül toprağına...

yüreğim kenti talan
nereye baksam yalan
titrer dal ucunda ezgilerim
araftayım sevgili
ölüm ve yaşamak arasında

Aşksız yaşamak yaşamak değildir...
Aşka ölmek te ölmek değildir...

Rahmetler yağsın gönül toprağınıza Değerli Şaire...
Cennet olsun yürek yurdunuz...

Saygılar,selamlar ile...

Ne kadar naif bir şiir..duygular yalın ve dupduru bir samimiyetle ne güzel yansımış mısralara...

Hayatta ne çok arafdayız...ölmek ve yaşamak arasındaki araflığımız Kaderimizdendir..yaşarken ise gitmek ile kalmak..ağlamak ve gülmek.. anlamak fakat anlaşılamamak..kalabalıklar ve yalnızlık gibi ne çok arafta oluşumuz vardır...bu mucib dünyada idraklerimize sığmayan ne cok cenderelerden geciyoruz...

...şiirinizi ve içinde saklı ruhu sevdim.. başarılarınızın devamını diliyorum.. saygımla.

mürsel emre doğan tarafından 5/3/2015 10:30:28 PM zamanında düzenlenmiştir.

Kaç sabır ateşi söndürdün,kaçıncı şiirin senden öncekileri silerken?Bu kaçıncı hıçkırık gizlenerek yazdığın yazıları söverken??Kelimelerin hecelerin ile dalga geçerken.Kaçıncı gülüşün kendine,dününü anlatırken.Hani büyük kalemin hiç elinden düşmeyen?Hani tanrıyı oynuyordun yazarken,cümle kurarken,karşındakini ezerken !!!Sustun uzun bir yolculuktan dönerken. Sustun...Yandım.piştim,kavruldum her bir sözü söylerken.Asıl şimdi yazmak Tanrıya sığınıp,gölgesinde oturmak.Her bir büyük kelimem için binlerce kez yanmak yanmak yakarmak,kalırsa zaman ve vaktim yazmak yazmak yazmak secdesinde kalırken...

...Araf’ın s-ı-r-r-ı herkeste saklı...Tekte anlam yok ki.Hepsi bir araya gelince Araf geçilir;ve merak giderilir.Araf’ta buluşmak için göç davulları çalmaya başlar.


Şimdi sefer(savaş) vakti, atlara semer vur
Yollara düşerken kılıç değil akıl bul
Kim ne derse desin kendinle beni
Tanrı sorgulamadan Araf’ta bul



Saygılar, Sevgiler