-ruhun yarası kelimenin gölgesinde iyileşir -

sar dizelerini yaralarıma
gülüşelim
senin kelimelerin
gecenin en karanlık köşesinde açan
adı bilinmez
bir ot gibi iyileştirir

yara dediğin
bedenin değil artık
ruhun eski bir kapısı
rüzgârın uğuldadığı
bir boşluk
sen her cümlede kapının eşiğine
ışık koyarsın
renksizligi renge çeviren
gizli bir el gibi

dizelerin
kadim bir şifanın yazması
kokusu tütsüden dokusu eski bir büyüden
kül olan bir duyguyu
yeniden ateşle doldurur

ben bazen kaybolurum
çöl olurum
taş olurum
susuz bir gölgeye dönüşürüm
ama sen bir dize bırakırsın
kumların altından su çıkar
taşın içinden bir çiçek açar-
adını bilmediğim bir mucize gibi

sar dizelerini işte bu yüzden
yara değdiğinde
kan değil
rüya akar
acı değil
sessizlik doğar
o sessizlikten
bir iyileşme yükselir

ve biz gülüşürüz
gecenin unuttuğu
bir vadide
dizelerin ay gibi yükselir üstüme
artık gece
hafif yol aydınlık
ve her yara
bir çiçek olur-
bir tek nefeste açan

Meltem Kınıc