1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
1024
Okunma
’Üzerimi ört yalnızlığım...
S/akla beni !
Bu sahilden öteye götür beni...
Ya da sus/tur içimdeki bu sessizliği...’
Maviden ç/aldım umudu.
Uzaklığını göz ardı ederken,
Karaya çalınan hayallerimdi.
Söz etmek içimden gelmedi !
Ardından konuşmadım yani
Şiir oldun biraz biraz
Ben ise müsvetteleri karaladım durdum.
Ses oldum !
Duymadın mı ?
Yoksa yine sağına yatıp solunu mu tuttun ?
Saçların özgür mü ?
Geceler boyu izlediğim gözlerin onun mu ?
O senin sonun mu ?
Cevabını bildiğim soruların içimdeki hesabı
İçinden çıkamadığım düşlerin inkarı bu hal.
Bu ara salağa yatıyorum sonra acını yaşıyorum.
Ne tesadüf değil mi sen onun olurken,
Ben sensizliğe doyuyorum.
İşte hayat bu kadar acımasız...
’Hayatına ortak edemediğinin gün gelir derdine ortak olursun’ derdi şair...
İnanmazdım !
Sana soruyorum sana!
Ben...
Mutlu muyum ?
Yunus Özkan
17.04.2015 01:33
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz