Taş üstüne serdiler yaralı bedeni,
Tas tas üstüne ıslandı kirleri.
Kimsesiz diye çaputa sardılar,
Dört omuz üstünde gidiyor şimdi.

Bedeni ruhtan ayıran da melekti,
Aşk ile kanan yüreği öldüren de.
Dünya üzerinde gezen serseriydi,
Toprak altına gömdü nefsini.

Yarım kaldı nice sözler,
Sessiz kaldı bütün sesler.
Bir avuç toprak örttü üstünü,
Unuttu dünya gerçek yüzünü.

İçerlemiş dediler, sustular,
Bir selamı bile çok gördüler.
Oysa suskunluğu aşktandı,
Kimse gönlünü duymadı.

İçerlemiş, görenler kötü bellemiş,
"Vardır bir derdi..." deyip geçmiş.
İçermiş kendince, susamış aşka,
Yüzündeki nuru yok saymışlar.

Bir yalnızlık dolaşır peşimde,
İz bırakmadan geçen mevsimler gibi.
Adımı rüzgâra sordum gece,
Cevabını sessizlik verdi.

Ne mal kalır, ne de şöhret,
Toprak örter bütün hasret.
Bir tek sevgi taşınır sonsuza,
Geri kalan dünya ibret.

Etme... Dünya yalan demedin mi?
Gün yüzü görmeden gitme demedin mi?
Seven, sevdiğini sarmadan olur mu?
Bu hikâye de yalan olur, demedin mi?

Dünya döner, isimler silinir,
Sevgi kalır, ömür tükenir.
Bir gün sen de anlarsın beni;
Dünya... yalan demedin mi?

Yunus Özkan