Sen çok sevdalandın yeter be kardeşim.
Kardeşim dediğim,benim.
Sevdalarıma mim koydum.
Mimlerle doydum.

Çocukdum.
Çok tatsızdı sevdam.
Bir lokma şekere vurulurdum.

Mısır ekmeği boğazımda kalırdı
Buğday ekmeğine vurulmaktan yorulurdum.
Şimdi fırın burnumun dibinde.
Çıra yaktım da;
Mısır ekmeği arıyorum.

Gençlik bu kardeşim.
Çabuk geçermiş bilemedim.
Her güzele baktım.
Birine abayı yaktım

Yuva kurmak gayem.
Yükselsin istedim bacamdan duman.
Sıcak çorba çekti canım.
Bir kapı,dört duvar.
Yaşamak lazım hayal ettiğin kadar.

Tek kuşun yuvası olmazdı.
Yoksulluk sırtıma biniyor,
İn diyordum,
İnmiyordu.

Biliyordum fakiri ısıtan,
Delik aba.
Ama abalı değildi ana baba.

Uçma diyordum umutlarıma.
Kanadımız kırık diyordum.
Uzaklara uçuyordu.
Kimsecikler bilmiyordu,
Bir ben biliyordum.

İşte sana yuva,
Dedi kader.
Bacan tüter,
Çorban pişer,
İki yılda bir de,
Yarin karnı şişer.
Daha ne istiyorsun kardeşim ?
Dedim kendime.

Yine hayat tepti beni.
Çoluk çocuk ister.
Maaş küçük yama büyük,
Başka care kalmadı,
Allah vermiş tek birader.

Büktük boynumuzu
Vardık biradere
Bizim dert camiyse,
O nunki minare.

Hani hep derlerya;
Ben umarım bacımdan,
Bacım ölür acından.

Kırkından sonra konuşur,
Yavaş dermiş adama merdiven.
Duyana tatlı bir ses gelir minareden.
Erken tanırmış bu sevdayı
Camiye genç gelen.

Orada sabrı sardılar sırtıma,
Sevgileri doldurdular yüreğime,
Bereket verdiler kucağıma.
Kaygısız gittim ocağıma.

Anladım hayattan boşa kaçarmışım.
Meğer ben kanatsız uçarmışım.

Sevdim her şeyi vereni,
Her verdiğini sevdim.

Yalanı bıraktık,helalı yuttuk.
Cep deleni de unuttuk.

İmanı giydik,ısındık kardeşim.
Herkesin kardeş olduğunu öğrendik.
Bismillah ile Elhamdulillah arasına taşındık.
Hayat bizi artık ısırmıyor kardeşim.

Akıl erdi anladık.
Cehennemi Dünya’dan gördük de yandık.
Eyvah hayat bitiyor demeyin
Yaratan’a gidiyor her yaratık.

Sevdalısın sen kardeşim.
Bu sevdan bitmez senin.
Kardeşim dedim kimse alınmasın.
Ben Kendime söyledim.


Orhan Semiz
(Karacan)