Dedim ya sevgili;
Kaybetmek benim kaderim!
Bu ilk yenilişi değil, yetim yüreğimin..
Son sözleri bunlar;
Yokluğuna hükümlü,
Varlığına hasret benliğimin…

:((

ne çok dökülürüm kıyısız kentimin uzağına bu vakit
neleri düşlediğimi bilmeyecekler yüreğime bıraktığın ağrıyı sileceğim bir birikmişliğim bile yok
yokluktur kimliğim!
adımı sanımı silmek üzereyim ey sevgili,
üzerimden ne yağmurlar geçti de
ben hâlâ bıraktığın köşedeyim.üzerime devrilmiş anılarım var benim
neydi ki benim günahım?
haketmediğim bir sürğünü ne diye reva gördün ki bana şimdi?
:(
kaç karanlık gece geçti üzerimden
kaç kez kefenledim yüreğimi bir bilsen
dağ gibi büyüyen yokluğuma bu vuruluşum çok dokunuyor çok

bilmedin!!belki
ne çok sevildiğini görmedin belki ne çok gözlerimden avuçlarıma döküldüğünü
şimdi..
uzatmaya elimi korkuyorum
yüzümü çevirsem sana yönsüzlüğümle bölünüyorum


ah!(dizelere dökülmüş gerçek)gibi ağıttayım yine:


Ne istedin de “hayır” dedim?
Yoksa; çok sevmeyi mi beceremedim?
Neydi benim ondan eksiğim?
Bunca “Sen” arasında;
Neden “Sen’sizim” ?



neden?
(sen)ile kapladığımı hayatıma kara bir leke sürdün giderken
söyle be yâr!
insan sevdiğine böylemi yanar?
insan sevdiğine bunu nasıl yapar?


kıymetli kardeşim haktan,
her sebep bir gerçek doğuruyormuş insanın hayatında
hani der ya bir türkü:(gülüp oynadığım ele karşıdır)
ondandır:kıyameti özleyen gözlerimin yol gözlemesi benim de

ne güzel şiir!
dur bekle beni demem ona sebepti...
emeğine sağlık can kardeşim
dışımıza sükutun yakışması
içimizde ki kıyametten ibarettir işte...

saygım ve duamla
tebrıklerimi bırakıyorum gönül bahçene