Yukarıdan yağan yağmur taneleri değip te ağrıtırdı göz bebeklerimi
İnsan olmanın getirdiği heyecan ve mutluluk kaplardı tüm iliklerimi.
Saatin neyi getirip neyi götürdüğü de umrumda değildi
Babamın evladı,annemin canı olmak herşeye değerdi
Ağlamak o zamanlar tam anlamıyla vücut bulurdu bende
Gülmek,sevinmek,üzülmek,merak etmek de öyle.
Pişmanlığım sadece kırdığım bir bardaktandı
Yürek kırmanın pişmanlığını bilmezdim,anlamazdım.
Yürürken toprak köy yollarında
İçli içli nefes alır verirdim,sonsuz yaşamı hissederdim.
Dert yoktu,öfke doğmamıştı
Dostluklar derinde ve samimiydi.
Büyüklerin sözleri bir nasihat değil de emir gibiydi
Ama dinlenirdi ve yol gösterirdi.
Yüzü kırışmış yaşlı büyüklerin gözlerimin içini öpüşünü hatırlıyorum
Beni çok seven ailemin dudaklarımı parçalarcasına öpüşünü hatırlıyorum.
Babamın "ah" çekişi kulağımdadır hâlâ
Annemin yorgunluk feryatları içimdedir hâlâ.
Sonsuzluğu zikretmenin saçma olduğu zamanlardı
Fakirliğin mutluluk ve huzur verdiği anlardı.
Bulunca yemesini,bulamayınca sükut etmesini bilirdik.
Ama zamanla tüm değerlerimizle birlikte sonsuzluğu da yitirdik.
Ölüm nedir,kimedir? bilmezdim
Merak dahi etmezdim.
Yaşadığım günahsız ve masum hayat gerektirmezdi sonu düşünmeyi.
Sonra birden zaman ayaklarımın altında yavaşladı
Sesim eski hazını kaybetti,kalınlaştı.
Artık annem farklı babam farklı davranıyordu
Tadına doymadığım mutluluk kapıyı suratıma çarptı.
Boyum uzadı,yüzüm genişledi,bıyıklarım terlemeye başladı.
Evvelki sene aldığım ayakkabı ayaklarımdan şaştı.
Kıyafetlerim büyüdü,saçlarım uzadı
Ve ben anlayamadan başka bir köşeye sıkıştım.
Artık eski yaşamımdan tek kelime zikredilmiyordu.
Bana geçmiş yok,ileriye bak deniyordu.
Bunlar olacak şeyler değildi ki evvelden,düşündüğüm şeyler de değildi.
Ama oldu işte.
Çünkü büyüdüm,büyüyordum.
Ben büyüdükçe mutluluk ve huzur da küçüldü hayatımda.
Şimdi sadece o günleri yazarak ve özlemle anımsıyorum.
Büyüdüm ben.
Büyüdü dertlerim,kederlerim.
Ben büyüdükçe,zaman yavaşladı,yavaşlıyor
Ama nafile,çare yok ki
Yapabileceğim tek şey gözlerimi kapamak
O da geçmişte kör olmuş ruhumun arkasından dalgalanıyor.
Büyüdüm ben
Büyüdüm.

MEHMET EMİN ŞAHİN