Seninle sensiz yaşarken öğrendim
Her gün ölüyorum
Yaşayan ölü gibiyim.
Çok sıkmaya başladı bu hayat beni
Sensizken tamamen sensizliğe gidiyorum…

Meğer gözlerin de okuduğum bir masalmış
Bir varmış bir yokmuş diye başlayıp
Ve okundukça,
Onlar erdi muradına
Biz çıkamadık kerevetine diye biten.
Eremedim muradıma seninle
Korkmuyorum sensiz ölümden inadına…

Ölümden neden korkacakmışım
Seninle ölümü defalarca tattım…
Ceylan bakışlı gözlerini gördüğümde
Cennet bahçesiydi adeta dünya
Yüreğini tanıdığımda.
Her sokak başında senli düşlerim önümü kesti
Seninle tanışmam, her şey bir an’da oldu
Tıpkı bir anda kaybettiğim gibi…


Korkmuyorum! Evet korkmuyorum.
Aşkı da, ölümü de ilk gözlerinde tattım
Kaybedeceğim bir şey de yok artık
Seninle hayatımı kaybettim,
Kaybedecek ne bıraktın geriye?
Ne gururum kaldı ne de onurum!
Dizlerimin feri kesildi kalmadı dermanım…

Uğruna ömrümü, canımı adadım
Anlatmaya çalışsam da sevdamı
Kim bilir belki anlatamadım
Ya da sen anlamak istemedin.
Şimdi sen yoksun!
Nesini anlatacağım sensiz hayatın
Ben de bir varım bir yokum sensiz
Yaşayan ölüyüm şimdilerde
O nedenle,
Ölümden korkmuyorum hiç korkmadım…

Sahi sen;
Karanlık gecelerde yalnız kalıp
Gözlerin kan çanağı olana dek ağladın mı?
Uzanmak isteyip de sevdiğine
Elin kolun bağlı kaldın mı?
Delice sevilip de
Seni seviyorum diyebildin mi?
Ya da onun ölümüne karşı çıkıp
Ölmeyi düşündün mü uğrunda?

Merak etme ben sensiz her gün, her an öldüm
Ruhum da bedenimden çoktan çıkmış
Ben de değil ki!
Yaklaşıyorum sensiz geçen her saniye
Baki olan dünyaya…


Hani olur ya,
Senden önce ölürsem, tek korkum
Fani dünyada sana bir zarar gelmesin
Canın hiç yanmasın.
Mutluluk hep seninle kalsın…


Usta Necip Fazıl ne de güzel söylemiş;
// Demek böyle ölünürmüş//
Son dizelerim bu yazdıklarım
Ben ölüme bir adım daha yaklaşıp
Gözlerimden yağmur damlaları akarken
Bulutların arasından
Hep gülümseyeceğim
Sana…
Ve sensiz geçen hayata
//Demek Böyle Ölünürmüş//
Korkmuyorum Ölümden…


Mustafa KARAAHMETOĞLU
07.02.2015