Döndüm 1

Bir köşeye bırakılmış paslanıp çürümüş
eleğe döndüm
örnek alıp dünyadan
katıldım semaya
kendi payıma
döndüm
döndüm
kendime döndüm
deli bir tay mıydım seni tanıdığımda
ürküttün beni
yakılmış bir ormanın
renkli Anka kuşuydum
küle döndüm
baraj tuttum kederlerimden
buz tutmuş göle döndüm

adın batsın

her yönü kıble bildim
çevremde döndüm
bayramlar kuşanmıştım
ak duvağım gelin telimle
gücüm yettiğince
gücüm yettiğince
tuttum seni tepemde

ben yaşam sen başıma doğan hilal ol diye
kendi elimle şımarttım seni
koyamadım hiç bir yere
sevmiştim be zalim
beklemiştim be

şimdi nicedir diye halim
hiç sorma

adın batsın

mum gibi ışığımı kendimden esirgeyip
seni aydınlatmaktı masanda
sana ışık olmak için
sana aşıktım ya
hani sen: ’seni sevda çiçeğim tac-ı serim’ derdin de
başka şey demezdin
soldurdun o sevda çiçeğini
şimdi ihmal suyunda büyüttüğün kaktüslere bak da ağla

adın batsın

29/Mayıs/2012/Salı/Bodrum

Yüksel Nimet Apel