Ben şimdi bir gölgeyim diyarımda
Dokusu sır gibi saklı benliğimin.
Can aynam paramparça

Silindi yüzüm

Ey Adem!
Anımsıyorum seni gıyabında
Piç değil şu yanağı hamur çocuk
Elleri tatmadı çamur çocuk.
Özlediğin rahmin rengi
Ölüm değil bilesin.
Güneş sabahı unutana dektir özlemin.
Her doğum karanlıktan getirir kehanetini.

Ey çocuk!
Aşkın, azabını besler unutma!
Ve yeniden doğana kadardır,
Havva’nın sıcak rahminden şüphen.

Havva ya!
-Bu yordamsız kederin sessizliği evinde-

Omurga, kadının erkekten çaldığı tek şey değildir.
Bilirim

Eşya/sızım

Aklım bir kutup
Kalbim bir kutup
İnat erdemdir ademoğluna.
Giyin be yalnızca cinsel uzvun dışarıda kalsın çocuk!
Tanrı kadar susarsan tanrılaşmazsın çocuk.


Her öykü zifiri karanlıkta semenle yazılmaz.
Aklında bütün acılara yer aç.
Bütün şiirlerime mahremin sınırında yer açtığım gibi.
Ve bekaretini dizelere örmekten vazgeçme!

En büyük sır aynadadır çocuk.
Silinsin yüzümüz.



Bitmedi




Fırat ÖNCEL
11 Şubat 2008