içimdeki yetim çocuk gibi
sevmelere muhtaçtım
sırtımda ağır heybem
yüküm gâmla dolu
zerrelerim efkar ve hüzün doldu



senin hayalini ıssız çöllerde ararken
rüzgar sonbahardan hişimlan koptu
hâşin vurdu şakaklarıma kıskandı seni
kum doldu senin gözlerimdeki resmin
çünkü dolu dolu sen vardın gözlerimde



çöl olmuşum hayalinle avunmaktayım
hüzün rüzgarları
ardım sıra ,otları dikenleri savurdu peşimde
çıplak ayaklarımdan kan damlaları var çöllerde
iz oldum sârebân/lara sor beni


sığınmışım gecenin izbe mâbedine züleyha/ım şimdi
sensızliği göz yaşlarımla yüreğimi göz göz acıtarak içiyorum
kuyudaki yusuf gibi hüzünlerdeyim
yıldızlara betimsiz adın yazdım ,bir baksan ay’ın etrafına görürsün
dünyada meczup ,âşkın nirvanasında diyar-î âlemde gezerken
avare ruhum sonsuzluk gîrdâbında meçhuldeyim


semâhta avunmaktayım bir/ yanım deli /bir yanım /divâne
gülüşlerim ârafta kayıp
yüreğim/se firarda kâsırgalara esir düştüm
bende bilmem artık ben kimim
semahta mülteci nirvâneyim ,sârebân/lara sen sor beni ...


nurcihan erdogan