Birkaç yıl önce, hayatımın en sessiz ve en kalabalık dönemlerinden birinde, telefon ekranında ansızın bir mesaj belirdi.
Uzak bir şehirden, başka bir hayattan gelen, tanımadığım bir isim.
İlk başta tesadüf sandım; geçer gider dedim içimden.
Ama o mesajın arkasından gelen kelimeler, huzursuzluğumun tam ortasına sığındı.
Sanki yıllardır aradığı sığınağı bulmuştu.
Ben ise hâlâ soruyordum:
Kim bu? Neden burada?
Saçlarına dokunabilecek miyim?
Gözlerine bakabilecek miyim?
Sevebilecek miyim seni?
Bilmiyordum.
Uzun bir süre bilmedim.
Mesafeler, farklı hayatlar, içimdeki huzursuzluklar… hepsi birer duvar gibiydi.
Sonra bir gece, o duvarların ötesine baktım.
Ve anladım ki o, kaçtığı yerden değil, sığındığı yerden gelmişti.
Yüreğime.
O andan sonra her şey değişti.
Bilmiyordum dedim, ama artık biliyorum.
Bu şiir, o bilmemekten bilmeye uzanan yolun izi.
Uzaklıkların, huzursuzlukların ve tesadüf sanılan karşılaşmaların ortasında bulunan sevginin hikâyesi.
Sevgiyle,
m.âkif