Sensizlik acı vermiyor ki...
Her an gözümün önündesin,
gölgen gibi, nefesin gibi,
içimde dönüp duruyorsun.

Sürekli didişip duruyorsun benimle,
küçük suçlamalar, eski yaralar,
bir türlü orta yol bulamıyoruz kavgamızda.
Sözler bitiyor, sessizlik başlıyor yine...

Saklıyorsun ellerini benden,
“Ellerim soğuk, ellerim renksiz” diye fısıldıyorsun.
Biliyorum, hissediyorum o buz gibi dokunuşu,
ama susuyorum...
Susmak en güvenli sığınak oluyor artık.

Gözlerin boşluğa bakıyor,
kararsız, karanlık, dipsiz bir kuyu gibi.
Anlamını yitirmiş sanki bakışların,
ne bir umut, ne bir veda...
Görüyorum hepsini, her gölgesini,
ve gene susuyorum...
Çünkü konuşsam kırılacak bir şey var içimde.

İşte içimde seninle bunları yaşıyorum ben.
Yanımda olmana gerek yok artık,
varlığın yetiyor, yokluğun yetiyor.
İçimdeki sen her şeyiyle anlatıyor kendini:
sesin, kokun, öfkelerin, suskunlukların...
Hepsi burada, tenimde, damarlarımda.

Uzaklık kimin umurunda diyorum bazen,
kilometreler yalan, saat farkları yalan.
Hayallerimde ol yeter,
o ince çizgide, gözlerimin ardında...
Orada gülümsüyorsun,
orada ellerin sıcak,
orada kavgamız bile tatlı bir yorgunluk gibi.

Bazen düşünüyorum:
Belki de sensizliğin en güzel yanı bu,
seni kaybetmeden kaybetmek,
seni taşımak içimde,
sonsuz bir sessizliğin ortasında.
Ve her gece aynı soruyu soruyorum kendime:
Acaba bir gün gerçekten yanımda olsan,
bu içimdeki sen susar mıydı?
Yoksa daha çok mu konuşurdu?

Sensizlik acı vermiyor ki...
Çünkü sen buradasın,
her nefeste, her boşlukta,
her suskunlukta...
Hayallerimde ol, yeter,
o görür gözlerimi,
o ısıtır ellerimi,
o bitirir kavgamızı...
Belki de sonsuza dek.