Bir bakış yetiyor kalbin kanatlanmasına
Maddeden soyutlanıyor insan,
Zamandan ve mekandan.
Alıp götürüyor hayali, uzak diyarlara
Bir dağın ardından yükselen güneş gibi
İlkin ısıtıyor içini, titretiyor kalbini
Sonra ılıyor hava
Soğumaya başlıyor yavaş yavaş
Esiyor,tenime değiyor sevdanın rüzgarı
Toprağa dökülüyor yaşlar damla damla
Bir perde aralanıyor geçmişten
Sızdırıyor anıları kalbime, kalbimden de öteye
Yaşanmışlıklar teker teker dökülüyor önüme
Uzun bir yolculuğa çıkartıyor beni
Alıp götürüyor kendi çizgisinde
Boşlukta sallanıyor yüreğim oradan oraya
Sonra kalbimi kanatlandıran bakışın geliyor aklıma
Düşündükçe hayat buluyorum
Gizliden gizliye kanayan kalbimde
Yine sesini duyuyorum...

S.B.