Şu gecenin zifiri karalığı
Sensizlik mateme büründürür
Kapkara bulutlar,sis,sıcak,soğuk
Bir hüzün cümlesi dudaklarımdan dökülen
Bir ayrılığı yazan yorgun düşen kalem misali
Ya da daktilonun sesidir sensizlik
Öyle uzak durma
Usul usul gel yanıma
Tut ellerimi birleşsin dudaklar sonsuzluğa
Bir nefes kadar yakın ol
Aşka,nefes ol
Hüzünlü ağlamasın mevsimler
Bazen ilkbahar bazen kış ol razıyım ben
Sensizlik bir ölüm
Sensizlik bir hasret
Gül bile filizlenirken güneşe aşıktır
Hep tutkuyla özlemle yaşıyorum ben
Şunu iyi bil unutma
Sonsuzluğa beraber yükseleceğiz
Çünkü
Seni seviyorum diyecek kadar
Az sevmedi bu yüreğim
Karanlıklar ülkesine
Yakışmayan bir prensessin sen
Yolun düşmez mi hiç
Papatyalar ve güllerle kaplı kalbime
Sensiz kuşlar uçmaz kırılır kanatları
Karanlığımı aydınlatan o güzel yüreğindir
Göz bebeklerimde büyüdün sen
Işığım oldun karanlıklarıma
Tek çıkış yolu senin gözlerinde
Bak derinliklerime kurtar beni
Aynalara tutsak etme beni
Bırakma yalan yüzlere
İşte karşındayım ben
Baktığın o aynanın arkasındayım
Yüreğinin diğer yarısında ben olayım