Gerçi bir daha da, sütü görmedim,
Köteği yeyince, tir tir titredim,
Canım yanınca da, firar eyledim,
Adım Mestan kaldı, evden kaçarken.

Sokakta büyüdüm, öğünü bilmem,
Çöp karıştırırken, hazırdır tekmem,
Kundura tatmamış, lokma yiyemem,
Doluya tutuldum, çiy’den kaçarken.

Babadan öksüzüm, anadan yetim,
Ta Mısır’dan gelmiş, asilmiş cettim,
Sıcak motor altı, kışları semtim,
Akranlarım evde, mır mır uyurken.

Kasapların önü, dolu kediyle,
Zenginin kedisi, et yer keyifle,
Yalanıp bakarız, aç aç esefle,
Kasap olsam derdim, ete bakarken.

Bir gün yine böyle, ararken lokma,
"Buraya gel"dedi, karşıdan bakma,
Pek afilli kedi, boynunda tasma,
Ziyafet çektirdi, yoldan geçerken.

Mırnav kaytan bıyık, nam salmış adı,
Benim gibi açlar, olmuş evladı,
Kedi değil sanki, bir evliyaydı,
Biz öyle sanmışız kös kös yürürken.

Meğer asıl adı, Paşa Yıldız’mış,
Bizi doyurarak, kölesi yapmış,
Duyduk ki ruhunu, sandığa atmış,
Sonradan anladık, hapis yatarken.

Gecenin birinde, bu Paşa Yıldız,
"Vakit geldi" dedi, "artık hazırız",
"Bize bir şey olmaz, dokuz canlıyız",
Dinamit kuşandık, hücum ederken.

Açlar ordusuyduk, hem de tam takım,
Birden coşu verdi, malum merakım,
Bizi çarpmaz mıydı, binlerce akım?
Trafolara ölüm emri verirken.

"Görev tamamlandı, aferin Mestan"
"Tarihte ilk defa, sen yazdın destan",
Bu yaşta tekmesiz, kalaylı tastan,
Sırtım sıvazlandı, ben süt içerken.

Kaytan Bıyık Paşa, çamura yattı,
Ertesi gün bizi, sokağa attı,
Vurdu arkamızdan, kahpece yaktı,
İhbar etti soysuz, kendi kaçarken.

Olayın şekli bu, Sayın Hakim Bey,
Aç kalınca millet, olmaz hür birey,
Hiç bir yalanım yok, apaçık her şey,
Bizi eşek tepti, adam sanarken.

Uyumada dinle, ey saf ahali,
Kaval dinleyenin, budur ahvali,
Böyle gördük deme, unut evveli,
Yolu kendin öğren, lider seçerken.