“Bitmeyen umut” deniyorsa şayet o duygunun adına
Zarar verir “Bitmeyen umuttan feragat” etmek hassas bir ruha
Bari bir kez olsun hatırlamalı şunu da,
Koruk bile olurmuş sabrın sonun da tahin helva !...

O yüzden sevgi haklarından“Feragat” etmek,
Zerrecik umut bile kazandırmaz bir insana
Nasıl çıkmayan can dan umut kesilmezse bir hastalığın devamında
Adı üstünde onun da işte,
“Bitmeyen umutlardan da”
Umut kesilmemelidir asla !...
Lakin umut yüreğin yaşaması için en büyük gıda…

Tabi ki “Erdemliktir” vazgeçmek insan sevmedikten sonra
Oysa bu sevgi görülüyor ki hala hayat da
Şiir öyle söylemiyor titreyen satırlar da
Sanki yüreğin sevgi servetinden vazgeçilmiş gibi oluyor “feragat’la”
Gölünde ki sevgi birikimlerini heba etmeden düşünülmeli biraz daha
Kim bilir,
Belki de kimi olumlu şeyler kaybedilmiş oluyor bir inat uğruna…

Sevgi insan yüreğinde ki aşk mabedin de geliştiğine göre
Demek ki son derece değerlidir her ömürde
Kolay telaffuz edilmemelidir o “Feragat” sözü şu halde
Hayata karşı, hayat sayılır bazı zıtlaşmalar var ki sevgiler de
İşin içine aşk girdiğinde…

Ve girmişti bile,
Bir cümlelik son itirafname de;
“yüreğine düşmüş yakan közdüm ben” demekle,
Zikredilmiş oluyordu arzı-hal karşıdakine
Hani olmasa da göz göze
Daha imalısı vardı şiirin özünde
Sanırım ki bir aşk vardı köz köze !!!....

T E B R İ K L E R İ M L E !!!........