kumsalın kenarında izliyordum denizi
ılık birer öpücük konduruyordu ayaklarıma minik minik dalgalar
beyaz köpükleri ölüyordu çakılların arasında
kumsalda ağlaşan denizyıldızlarına hayat veriyordu
ufuklarda çarşaf gibi ağırlıyordu mutlulukları
ucu bucağı belirsiz deniz
köpüklerde hevesler ölürken geri çekiliyordu
mutluluğu arayan yürek var mı diyerek
mavilikler ağlıyordu kumsalın kenarında
martılar çığlık çığlığa feryatlarda
tüm canlılar kendi derdinde; ben kendi derdimde
ıslak ıslak mutluluğu bekleyen bir yürekle
köpüklerin tanelerinde arıyorum umutsuzca
kumsalda ölmek istemeyen bir köpüğü bekliyordum
bana ait olmayı düşleyen bir mutluluk
çakıl taşları çok hoyrat; hemen öldürüyor köpüklerini
kumsalın incecik taneleri daha merhametli
geri çekilen ölü dalgalar köpüklerini bırakırken
yaşlanmaya yüz tutmuş yüreğim gözlerime aktı
son demine çeyrek kala bir köpüğü yakaladı
başını sol tarafa eğmiş ve "ben senin için geldim" der gibi bakıyordu
zaman durdu o anda ve saniyeler saatlerden çekildi
zamanlarım boşaldı siyah ufuklar yarıldı maviliklerin ötelerinden
bir titreyişin kuytularına düştü yüreğim
yıllarca mutluluk bekleyen sessiz çığlıklarım ıslandı
tek köpüğün sonsuzluğuna sığındı kaldı
yıllarca beklemelerim yordu belki kumsaldaki kum tanelerini
belki umutsuzluğumun ağırlığında ezildi milyoncası
dualarım kabul oldu
kumsalımda ölmeden bana bakan bir köpük bekliyordu
yüreğime sığdırdım bakışlarını; ruhum yandı da yandı
kırılmaya yüz tutan hayat ağacımın köklerine
bir köpüğün sonsuzluğunda mutluluk aktı...

Metin Kaya İLHAN
Faroz
TRABZON