sığıntı gibi yaşıyoruz şu koskoca âlemde
sadece nefesimiz ısıtıyor atmosferin kuytularını
akşam yatağına sağlam giren nice canlar
ertesi gün dolduruyor istemeden mezarlarını...

yarınlara hayaller kurmanın ne anlamı var?
sadece kendimizi kandırıp avutuyoruz
eksilirken nefesimiz kader defterimizden
bizim için kazılan mezarı mecburen dolduruyoruz...

kapılmış gidiyoruz hayatın meşgalesine
buğulu camın ardından güneşi bekliyoruz
hiç ummadığımız bir zaman diliminde
"elveda" demeden sessizce dünyayı terkediyoruz...

insanoğlu canı tende taşırken ölmeyecekmiş gibi
kırıp döküyor kalpleri acısını kendimiz hissetmiyoruz
beyaz bir gelinlik misali kefene sarıldığımızda
kafur kokuları eşliğinde dünyayı terkediyoruz...

ardımızdan ağlayanlar yarın unutacaklar
sadece rahmet dileyip bir fatiha okuyacaklar
anılar canlandıkça zaman değirmeninde
o zaman yokluğumuzu soluyacaklar...

Metin Kaya İLHAN
Faroz
TRABZON