yıllar geçip bulunca kendimizi
yeni hayatımızı ve eşlerimizi
sen geldiğinde evime...
sen koca bir kadın bir anne
bense...

sana baktıgımda uzaktan o herşeyi bilen koca kadının
bütün yaralarını ve kırgınlıklarını bilen ben
biz ne zaman büyüdük b kadar diyorum içimden.

oysa sen sokakta oyunlar oynarken sana ablalık eden ben
pencereden seni izleyip eve çağıran ben
ne ara büyüdük ki hiç bilmeden.

dolabımda senin yaptıgın karnıyarık pilav
odalarda senin kokun var
daha dün surada uyumus urada sohbet etmiştik

şimdi sen gidince ben bu yalnız ve kimsesiz hayatıma geri döndüm
gurbette olmak canımı acıtıyor
sen yanımda ıken annem
evimiz odamız çocukluğumuz yanımda ıdı.

nerden öğrendin böyle güçlü durmayı
böyle gittiğin her yere kök salmayı bilmiyorum
ama ben
köküne bulaşık suyu dökülmül asma ağaçları gibiyim.
ne kök salabiliyorum nede vazgecebiliyorum büyüme sevdasından
dalsız budaksız yapraksız...

kardeşim..
büyüdükçe daha kıymetli varlıgın...