"Yüreğim hep böyle sızlar bilmem neden ?
Acı var hüzün var hep şü kalbimde ..

Bu yürek hep sızlar parça parça ,
Düsünürüm kaldımı içimde bir sağlam bir parçam.

Kuşları karıncaları düşünürdüm ..
Üşüyorlarmı yemleri varmı karda kışta ?

Ben niye böyle oldum bilmem..
Kim koydu kalbime bu sızıları neden?

Yoksulları öksüzleri hep düşünürüm kalbim acır ..
Kim koydu bunları kalbime neden ben neden ?

Her sofraya oturduğumda yoksullar aklıma gelir
lokmalar boğazıma bir bir dizilir neden?

Sokak hayvanları aklıma gelir üzülürüm neden ?
Ben hiç mutluluk siirleri yazamam neden ?"

Baştanbaşa insana dair...neden mi şairemiz neden mi...! Bir insan bu kadar mütevazi olabilir...O şefkati,sevgiyi ruhunuzun hamuruna koyan bir Yaratanımız var çünkü......herkesin hamurunda var ama,bazı insanlarda bu duygular daha güçlü oluyor...malum hikayede der ki dedesi torununa,insan içindeki nefret ve sevgi duygularından hangisini beslerse,hep o galip gelir yaşamında...işte böyle ki olay,galip geliyor güzel ruhlarda sevgi,şefkat ve merhamet...

insan olmaya dair...sevgi,şefkat ve merhamete dair ders niteliğinde anlamlı bir eserdi...bu yüzden,tebriklerim çokça o sevgi ve şefkate dikkat çeken açık gönül gözünüze ve dillendiren kaleminize...saygılarımla...