Ah be zaman…
Kahpe zaman…
Acıları yok ederken
Yenilerini yüreğimize eken zaman…
Bir ihtiyara rastladım bugün
Parkta bir bank bulmuş dinleniyordu;
Dalgın dalgın etrafına bakarken
Ara sıra yerdeki gölgesini itekliyordu
Elinde tuttuğu yaşlanmış bastonu ile…
Uzun uzun seyrettim kendisini
Karşısındaki bankta oturarak…
Eşeleyip duruyordu kendince
Yerde yatan siyah gölgesinin kenarından…
Dayanamadım ve gittim yanına
Boş yerine oturdum bankın
- Kolay gelsin amca dedim
- Bir şey mi arıyorsun yerdeki siyahlığın kenarlarından?...
Feri kaçmış gözlerinin ucuyla bana baktı
Eğrilmiş beli nedeniyle aşağıya düşmüş başını
Sağ tarafa hafif döndürüp…
- Ah be torun dedi
- Epey zamandır bir ses geliyor sağırlaşmış kulaklarıma
- Arkadaşlarımın sesi sanıyorum; eskilerden kalan
- Buradan geliyor işte; şu siyahlığın ardından
- Aralamaya çalışıyorum kenarını siyahlıkların
- Belki çıkar gelirler; gülerek bakar bana arkadaşlarım…
- Gölgeler kaldı; güneşin bize hediyesi
- Sırtımız ısınırken geçmişi yâd ettimiz gölgeler…
Belli belirsiz bir ıslaklık oturdu gözpınarına amcanın
Belli ki burnunun direğinde de bir sızı
Ah bir yakalayabilse
Ah bir eline geçirebilse ne yapacağını biliyordu
Zaman denilen hırsızı…


Metin Kaya İLHAN
Faroz
TRABZON