Elimde kibrit kalem;
Şiirlerimi mi yaksam,
Yoksa kendime mi kıysam!...
Hüsrana hasret sevgiler bıraktın bana.
Şafaksız şimşeklerin ortasındayım.
Ilık nefesin düştü sesime;
Haykırmaya gücüm yok,
Yokluğuna bağışlamışım ömrümü.
Dudakların ayrılık telaşı,
Gözlerinde bensizliğin anlamsız ifadesi.
Seni, kahpe kurşuna sıktım.
Ölmedin yine içimdesin!

hangi mısrayı alsam,öksüz kalacaktı şiir..ayırmak istemedim hiç bir mısrayı birbirinden...

ayrılık ateşten bir ok...saplandımı yüreğe tutuşturur ne varsa...anılar can çekişirken,umutlar çoktan küle dönüştür bile...alevlerin içinde kaybolmayan bir o vardır,yakarsınız, yıkarsınız ona dair ne varsa ama yok hep içinizdedir ,çaresiz teslim olursunuz acınıza...

giden gittiğini sanır..oysa ne kadar giderse o kadar gelir size.öyle bir kök salar ki ruhununuz derinliklerinde her gün biraz daha büyür içinizde...

peki insan her gün anımsarmı aynı gözleri?...evet anımsar...hatta hep o gözlerin ışığında döner durur...

tebrikler...