Yine çok güzel ve düşündüren bir şiir okudum. İsyan eden bir yürek, yorsa da insan bedenini geliştirip büyütür aslında. İsyan eden yürek, sadece dünyaya değil de komşusu olan beyne de isyan ediyorsa varlığına uygun davranıyordur. Tarafsız bir gözle, içinde yer aldığı toprakları hergün çapalayıp verimli hale getiriyordur. Zordur, kendi toprağında çalışıp istenmeyen çalıları ayıklayıp temizlemek. Zordur, açılan yaralara olgunlukla tuz basıp ilerleyebilmek. Ancak zorluklardır sınırlarımızı tanıyıp sınırların dışına çıkabilme cesareti veren.

Yaşamı tanımlarken "zik zak" ifadesini kullanabilmek, yaşamın içinde özgürce dans edebilmeyi gerektir ve hakkını vererek bedel ödeyebilmeyi. Ödediğimiz her bedel, hazinemize eklenen altın harflerdir. Kendimize yaklaştıran birer adımdır. Kendine yaklaştıkça korkar insan, eşsiz derinlikten ve ancak cesareti olanlar atlar o derinliğe.

En çok da onlar acı çeker, öze giden yolculukta. Acı çektikçe de tat alır, insan olabilme yolunda ilerlerken. Haddini aştığını sanırken bile sınırlarını yeterince zorlamamıştır aslında. Zorladıkça kendi içinde ki sınırları, özgürleşecektir. Yoz heceler içinde cümle kuramadığını sanırken, kurduğu özgün cümleleri bile duymamaktadır. Yolculuğu uzun ve derin olanlar için, kurulan hiç bir cümle yeterli ve farklı değildir. He gün yeni cümleler demleyerek başlar, onlar güne. Yine de yetersiz ve sıradan gelir, farklı gözlerine.

Kayan her yıldız, tüm insanlık için sonu ifade etse de, kendine varmaya çalışanlar için başlangıcı ifade eder diye düşünüyorum. Mutlu başlangıçlar diliyorum, her yıldıza.

Saygılarımla.

hayal deniziii tarafından 6/2/2014 11:07:38 AM zamanında düzenlenmiştir.