Bir karabasan çöktü üzerimize
Katran karası sanki alnımızdaki ter
Silsen çıkmaz can karası
Artık kir bile tutmaz yüreklerimiz
Bize madenci derler bu yüzden

Gün gelir
En acımasız çalar acılar kapımızı
Gün olur bayraklaşırız
Kara elmas diyarında
Kör kuyular deleriz Soma dağlarında
Ağıtlar söylenir ardımızdan
Ahlar ,vahlar içinde

Bir mucizedir bazen de yaşam
Karanlık dehlizlerinde yerin
Bir grizu patlar
Bir toprak kayar
Kara deliklere gömülür umutlarımız
Belki de tükenmiştir
Gelsin diye beklediğimiz sabahlarımız


‘’Yer demir ,gök bakır’’ken
Dinmeyen bir sızı oluruz
Kanayıp dururuz can yüreklerinde
Sonra…
Unutuluruz yavaş yavaş
Kara toprağa kaynarken sinemiz
Bize madenci derler
Birileri bizi önemsediğini söyler,
Ne hikmetse!

Çok çalışır, çok üretiriz güya
Her birimiz birer kahramanızdır!
Hem de her sözün başında
Ama hep acımasız döner yer üstündeki çark
Sömürünün en katmerlisi bizdedir
Bilcümle yalanlar bizimle başlar
Eğilmeyi bilmezken dik başlar


Allah’a emanettir varlığımız
En iyi biz biliriz hiçe sayılmanın acısını
Alın terimizin çalınmasını,
Öfkelerimize kefen biçilmesini
Katran karası ekmekler
Yemesi cesaret ister bazen
Çoluk çocuk, kız , kızan
Eş, dost, yaren
Bizden ekmek bekler
Duyun ki bizi;
Analar ağıtlar yakmasınlar ardımızdan
Gözlerinden ıslanmasın toprak

Kara toprakların kara bağrına
Madem ki bizi düşürdü kader
Söyleyin o zaman bize
Ne olur birileri yanıt versin
Bir damla alın teri,
Bir damla gözyaşı,
Şimdi kaç lira eder ?


Bilen varsa anlatsın :
Küçücük bebeme,
Gözü yaşlı anama,
Boynu bükük yârime,
Bilen varsa açıklayın
Benim nasıl öldüğümü?
Niçin öldüğümü?
Anlatın da duysun herkes
Bu da son dileğimiz olsun