Kayıp bir şehirdi çocukluk
Gökyüzünün yağmurlarını esirgemediği
Gecekondu odalarının nemli duvarlarında
Hayalleri geliştirecek oyuncaklardan uzak
Gerçekleriyle yüzleşerek hayatın
Hoyrat esen rüzgarlarla büyütüldü
Büyüyemedi belki de bu yüzden
Hala çocuk saflığında yüreği


“Kadın” yazmışlardı kimliğine
Suç gibi, suçlu gibi bir şeydi
Koparıldı uçurtmaların ipleri
Pini çekildi ruhun
Sessiz çığlıklar oldu isyanları içinde
Törpülerken hayat durmadan
Mavi şarkılar söyledi usanmadan
Büyütüldü
Büyüyemedi belki bu yüzden
Hala çocuk saflığında yüreği



Karanfil kokulu çocuklar
Solgun benizli işçilerdi arkadaşı
Cinsiyetsizdi hepsi
Kirli yağmurlar biriktirirken suları
Ürkek gölgelerin korkusunda
Kayıp bir zamandı gençlik
Katık edilen ekmeğin yoksunluğu
Yoksulluğa değildi ki isyanı
Kendince büyüdü
Belkide büyüyemedi o yüzden
Hala çocuk saflığında yüreği


Kayıp şehrin güneşi doğ artık
Son mevsim bu
Badem çiçekleri var değilmi hala
Ezber masallar bozulsun artık
Kızıl bir rüzgar dağıtsın saçları
Işıldasın yer gök
Büyüsün çocuklar
Büyütülmeden
Çocuk saflığında yüreklerle kocaman