Canıma okudu şu koca şehir
Ben kendi köyüme gitmek isterim.
Ne deresi temiz ne çeşme suyu
Ben kendi köyüme gitmek isterim.

Beton yığınları önümü keser
Ciğerler iflasta durmaz kan kusar
Her gün bir yanımdan aldım bir hasar
Ben kendi köyüme gitmek isterim.

Hapsaneyi andırıyor buralar
Gün geçtikçe oyuluyor yaralar
Gözümde tütüyor bil ki oralar
Ben kendi köyüme gitmek isterim.

Meşenin dibine burnumu soksam
Menekşe, çiğdemin kokusun çeksem
Çıra,gaz lambası idare yaksam
Ben kendi köyüme gitmek isterim.

Ekmeği sulasam seleye vursam
Yumurta, soğanı doğrayıp karsam
Kızamık sıyırıp bir güzel dürsem
Ben kendi köyüme gitmek isterim.

Yalnız kaldım kalabalık için de
İnsan elvan çeşit farklı biçim de
Gittice zorlaştı artık geçim de
Ben kendi köyüme gitmek isterim.

Faturalar bedenimi kasıyor
Birin ödemesen cezâ kesiyor
Meltem değil keşişleme esiyor
Ben kendi köyüme gitmek isterim.

Kiminin kazancı kâr üstüne kâr
Bizler kendimize vermişiz zarar
Kin, nefret, kıskançlık ne deseniz var
Ben kendi köyüme gitmek isterim.

Azad olmuş gibi hızla koşayım
Ben köyümde sere serpe yaşayım
İkrar verdim gurbet seni boşayım
Ben kendi köyüme gitmek isterim.

Leylâ’yım her türlü işte baş oldum
Bazen kuru odun, bazen yaş oldum
Uzattım arayı der de düş oldum
Ben kendi köyüme gitmek isterim...
*
Leylican & Leyla Yıldırım