Ruhunun içindeki o derin çelişkileri ve yaşamın döngüsünü son derece ustaca, halk ağzına yakın bir dille anlatıyor.

Şiirin ilk kıtaları, insanın doğasında var olan zıtlıkları vurguluyor. Yanmak ve üşümek, yazı ve kışı bilmemek gibi ifadeler, kişinin kendi iç dünyasındaki kararsızlığı ve değişkenliği gösteriyor. Sevinç ile kaygının aynı anda taşınması, insanın "döşü başı" (kalbi ve aklı) arasında kurduğu bu gerilimi çok net ifade ediyor.

Bilginin güç verdiğini ama yorduğunu belirtmek, gerçekliğin ağır yükünü kabul etmek demek. "Bilen kılı kırka yarar" dizesi, bilgili olmanın incelikli bir davranış gerektirdiğini, kör ve şaşının ise bu ince çizgiyi göremeyeceğini söylüyor. Akıl ve fikir sınırlarını tanıyan kişi, kendi hükmünü verebilir ve uyanık kalabilir.

Yolu bilene sorulması gerektiği, doğru rehberin önemini vurgularken; hassas olanın çabuk kırılacağı uyarısı, ruhsal hassasiyetin korunması gerektiğini anlatıyor. Taşı kaşımak yerine, taşı tanımak gerektiği mesajı veriliyor. Bu, şiirin genelinde geçen "bilmez misin?" sorusuyla, okuyucuyu kendi içine dönüp bu gerçekleri fark etmeye davet ediyor.

Leylicanım ismiyle hitap edilen kişi, su gibi akıp giden hayatın içinde, onu yıkan o büyük gücün farkında olması gerektiği vurgulanıyor.

Eli tuşu bilmemek, yani elindeki imkânları veya kontrolü kaybetmemek, ancak asıl gücün dışarıda olduğunu anlamak anlamına geliyor.

Bu, şiirin en derin mesajlarından biri olarak, insanın kendi küçük dünyasında değil, evrensel güçle uyum içinde olması gerektiğini söylüyor.
Bu şiir, hem duygusal hem de felsefi açıdan zengin bir yapıya sahip. İçindeki her kıta, insanın kendisini ve çevresini tanıma çabasını yansıtıyor.

Ben yazan kalemi kutlarım