Kar yağıyor.
Pencereden beyaz bir kenti seyrediyorum.
Yalnızlığımla daha fazla üşüyor kuşlar.
Annemin sesini duyuyorum birden.
Usulca esen rüzgârın bana en değerli hediyesi
Sonra sen gidiyorsun
Ve sende gidiyorsun
Annem yok sen yoksun kimsem yok...
Yalnızlığımla oturup birer çay içiyorum…
Yemek yemiyoruz yemek yemeği sevmiyoruz!
Sadece çay içiyoruz ve konuşuyoruz...

Konuşunca zaman duruyor,
Şehirde kimse kalmıyor.
Sadece ben ve yalnızlığım
Kitap okuyoruz,
Şiir yazıyoruz
Ve seni düşünüyoruz

Hayatta ne öğrendiysem kadınlardan öğrendim.
Annemden ve senden öğrendim.
Her şeyi siz öğrettiniz bana
Kısa zamanda çok yol aldık zamanın okyanusunda
Birlikte yol almak harikaydı
Yollarda kimsesiz kaldık
Kimseye de ihtiyacımız yoktu zaten
Sen, ben ve ruhlarımız olsun.
Gerisi laf güzaf bile değil

Üşüme oğlum diyor annem.
Annemin sözlerinde kayboluyorum
Bana bakıp gülümsüyorsun.
Gülümsemen de kayboluyorum
Annemin sözleri ve senin gülümsemen
Sonsuza kadar kaybolmak istiyorum
Sözleriniz de ve gülümsemeniz de