Loş oda, titreyen mumun raksı, kemancı haydi çal
Sevdaya şarkılarsa dillerde, nasıl güzel cemal

Gözleri gözlerinde, ellerse kenetli bir resim
İzliyorum! Yudumluyorken şarabım, akar içim

Bir lise aşkı sanki özlemle bakışları yalın
İlk söze başlayan kadın anlatıyor, açık alın

On yedi yaşlarında geldim, buralar nasıl yaban
Sisli baharlarım geçip gitti de etmedim figan

Özledim yosun kokan şehrimi, çok uzak aman!
Geçti zaman aheste, izlerdi kalan, nasıl yaman !

Gamzelerde hüznü yutmuş gibi bir gülümseme
Beyhude geçti gençliğim derken hafif garipseme

Doymadı karnımız o bozkırda diyen adamda söz
Sancılı bir yaşamdı gurbet içimizde sanki köz

Ekmeğimizdi kavgamız sevdayı bilmedik yazık
Tüm yaşamışlığımda ilk kez bu duygu “ben aşık”

Coştu adam, onunla başlar gece gündüzün tadı
Aşkla dolup taşar yürek, mutluluğun “Tülin” adı

Haydi doğum günüm bugün, bir buse en büyük ödül
İstiyorum seninle yaşlanmayı böyle der gönül


Kalktı kadın sarıldı, ömrümce yanındayım canım
Sonra usulca, dinle bak kalbimi sende sol yanım

Çaldı keman umutla, bir başka müzik nasıl da hoş
Raks ediyor hazan aşıklarla, kalan ne varsa boş

Bozkırı yemyeşil yosun gözleri sardı, sımsıcak
Kışlarınız da gelse hiç sönmemeli yanan ocak

Farklı zamanda farklı rüzgârla gelen kadın, adam
Sonbaharın dökülmeyen yaprağını çizer ressam


Müf te i lün / me fâ’ i lün / müf te ’i lün / me fâ’ i lü