kırıntılar düşüyor dizlerime
içinde fısıltı gezdiren
harabelerde kaybolan bir karanlık
umudun üzerine düşen
kenetlenmiş kıtlığa
yükseltilmiş demir çokluğu
mikroskop açlıkta kalan

inandığı gibi yaşatılan
kandırılmış ufuklar
tiner gibi içinde eritilir
ve yargılanan her cümle bekletilir karnında
yalpalanan güncelerde
efkarlanan beyincikler
yorulur bir tatlı uykuya
içsele çevirir hafızayı

kolu kopan hayıflama
eklenir harcanan insanlığında
insanlık mı?
sırtında gezdirir elbiseni
bakakalırsın iki damla gözyaşıyla
evden çıkan belgisizde
yüze düşen yangınlara

medet bekleyen rüzgar
salar kendini ateşe
bir kez daha yaralanır
an’ı yakalayan kurtarıcılar

parentez içinde yaşayan
ayakta kalma mücadelesi içinde

hedefsiz kalan topuklar
yorulur
yarıda bırakır kolu
ve keşkeler sarar etrafı
işsiz kalan çekim’ser
suyu hemcinste arar..