Bir medcezir yaşanıyor,
İstanbul’un iki yüzlü gecelerinde.
Suratıma çarpıyor isyan çığlıkları
Sanki sessiz bir kaç adım yaklaşıyor bana doğru
Olduğum yerde bedenime kilitleniyor
Karanlık sokaklardaki kelepçeler.
Anlatılmaz bir his kaplıyor içimi,
Bana meftun,bana aşık sanıyorum bu şehri.



İstanbul...


Toprağının aşkı zikrettiği şehir...
Gözlerimin kuytusunda büyütüyorum,
Masum bakışlı,hasretlik sevdanı.
Eyüp Sultan’da naralar atan güvercinleri,
Sen kokan gözyaşlarımla besliyorum.
Kız kulesi gözlüyor her gece etrafı
Sanıyorum yıldızlardan önce fark edecek sevdamı.



İstanbul...


Nice sevdalara kördüğüm olan şehir...
Buram buram "aşk"lıktan kokan kaldırımlarını,
Birer birer kirpiklerimle süpürüyorum.
Senden geriye sadece esamen kalıyor,
Onu da üç beş nefesi kokan sokaklardan işitiyorum.
Sinesi çatlayacak gibi oluyor şiirlerimin
Oysa bilmiyorlar medcezirli İstanbul sevdamı.



Süpürdüm her şeyi,
Süpürdüm gökyüzündeki yıldızları tek tek
Ki uğramasın diye sana küskün bakışları.


Bir yandan ayrılığın elemini yaşarken istasyonlar,
Bir bavul dolusu elvedayı da sığdırdım mendilime.
İşte gidiyorum içinde sen olmayan senelere
Her gün yeniden alevleniyorken içimde,
Kalbime tutsak,mühürlü bir İstanbul sevdası.