Çocukluğumu
Yaşadığım yıllardı

Bu yıllarda genellikle
Bir yokluk hâkimdi

Cebimde
Hiçbir zaman
Harçlığım
Olmamıştı

Evimize
Giren erzak
Tanelerle sayılırdı

Asla
Kahvaltıda
Bir çay içemezdik

Her sabah
Mutlaka
Çorba pişirilirdi

Günlük olarak
Ekmek alındığını
Hiç Hatırlamam

Hamur
Akşamdan
Yoğrulur ve
Haftalık pişerdi

Ailemizde
Benden başka
Bir erkek yoktu

Babam
Gece çalışır
Gündüz uyurdu

Tek odada
Kaldığımızdan
Kapıda otururduk

Fırından
Ekmeği getirirken
Beynim delinirdi

Çok küçük
Yaşlarındaydım
Hiç bir şey
Yapamazdım

Melülleşirdim
Duygulanırdım
Çaresiz kalırdım

Kimi
Suçlayacaktım
Yapamazdım
Anne diyordum

Babam
Çok saftı
Kandırılırdı
Aylığını kaptırırdı

Annem,
Yine çaresiz kalır
Çalışmaya giderdi

Bu yıllarda,
Kayısı çekirdeği
Karpuz çekirdeği

Ayrıştırılır
Kurutulurdu
Onca
Zahmete karşılık

Sadece
Delikli bir yüz para
Ve bir ekmek ederdi

Milangaz
Tüp ocağı yoktu
Gazocağı
Adeta nimetti

Çilekeş annem
Bizler için
Ücretle
Çamaşır yıkardı
Arkadaşlarım
Seyyardan
Tatlı alırlardı

Ben
Yutkunarak
Onları seyretmek
Zorunda kalırdım

Yazın
Dondurma alırlar
Ve iştahla yalarlardı

Bakarken
Dayanamazdım
Hüznüm
İçime akardı

Kendi kendime,
Bir ant içmek
Zorunda
Kalmıştım

Şayet
Büyürsem
Büyük bir çaydanlık
Alacaktım

Kana, kana
Demlediğim
Çayı
Yudumlayacaktım

Kendi
Kendime verdiğim
Bir başka söz

Bir kilo
Tulumba tatlısı
Alacaktım

Onu da
Yılların hasretiyle
Ve iştahla yiyecektim

O zamanlar,
Naylon ve delikli
Bir ayakkabımız vardı
Suyu
Çamuru, soğuğu
Teklifsizce
İçine alırdı

Bizim,
Ne düşündüğümüzü
Asla önemsemezdi

Düşünmeyi
Dahi
Beceremediğimizi
Her nasılsa bilirdi

Okul
Hayatımda
Çok istediğim
Halde
Hiç velim olmadı

Zavallı babam
Henüz bir elimi
Dahi tutmadı

Sokakta
Yürürken asla
Gururlanamazdım

Mahzundum
Mağdurdum
Efkârımı
Yudumlardım

Sahipsizdim,
Yorgunluktan
Duvarlarda uyurdum

Bir komşu
Vicdana gelir
Anneme
Haber verirse

Ancak
O zaman
Ne yaptığımı anlardım

Annem
Alaşağı eder
Birde azarlar
Uykum kaçardı

Komşu
Kadınlarından
Öyle utanırdım ki

Sizlere
Hissiyatımı
Anlatmayı nasıl
Başarırdım