Çan sesiydim, ezan sesine karışan.
Ölümdüm! Her an hayata doğan.
Çığlık, kahkaha, nefret, sevinç harmanı olan.

Müziktim, piyano tuşlarına dokunan.
Arptım, kanun, ney, gitar, aşk’a çalınan.
Ve ayrılıktım, nice gemiyi ateşe verip, limandan kaçan!

Hatta, minik bir kağıda karalanmış,
Değersiz bir kaç kelimeydim hep! Kısacası romandım
Hikaye, öykü yazarlarına malzeme olan...

Ben, kim miyim?

Bir erkeğin kaburgasından
Allah’ın "ol" demesiyle yaratılan
Yasak meyve yenerek, cennetten kovulan

Binlerce yıl,
Sanki tek suçlusu benmişim gibi
Erkek tarafından kimliği, ruhu çalınan

Türlü türlü işkencelere
Onur kırıcı sözlere maruz kalan
Ve hatta, şeytanlıkla suçlanan! Cadıdır bu denilip, defalarca yakılan

Daha, yeni yeni saygı duyulan
Yapılanların utançlarıyla yüzleşen toplumun, kadını
Rezilliğin, namussuzluğun simgesi, onlara göre şeytanın elçisi, Havva’yım ben...

05.08.2013
Adnan Bilgiç