Bu içimdeki boşlukta
Her gün asıldı yokluğun
Gelişine doğan her güneşi boş bir engebede vurdular kanatlarından

Akşam olunca çöken karanlık kıskandı çoğu kez
Gözlerimde devriye gezen gözlerinin hayalinde kana boğuldu düşlerim
Annemden bana kalan bağ
Çoktan unuttu varlığımı adından bu yana

Sarılıp dallarını öpecekken ben
Kırdılar çoğu kez seni



Çoğu kez yamalı bu hayat yüzünden eşkıya gibi dışlandım
Akan gözyaşımdan utanıp içime bağladım hüzünlerimi



Ve sevgili;


Asıldığımdan beri seni sevmek sucundan
İçemedim ölüm denen son kadehi nasırlı avuclarından…


Bu karanlığı tutup boğazından vuramadım boşluğa

Utanmadım sana büyüttüğüm uykusuzluklardan
Doğacak güneşlerden beklediğim her sıcağı
Ellerinden sorguladım

Bozmadı hiçbir acı yine yandı dizelerim
Her cümlenin başına yazdığım adını
Kendi sonuma nokta kıldım düşünmeden

Bugünde yoktun
Bugünde ölemedim…








Gülşah...



,,,