6
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
1333
Okunma
Bu elime iğneyi ilk alışım,
Yırtık pırtık hayatımı dikmek istedim.
Yolda umut, masada keder, kadehde yokluk,
Hepsine bir düzen vermek istedim.
Küçüktüm, ilk Eşref Paşa’dan görmüştüm denizi,
Düşünmüştüm, kaç göz bu kadar ağlayabildi ki,
O zaman bilmiyordum iğne ile ipliği,
Bilseydim dikerdim ağlayan o gözleri.
Büyüdüm, öğrendim, acılar diz boyu imiş meğer.
Tebessümler kırıcı, sevgiler korkak, insana yok bir değer.
Hüzün ırmakları el vermezdi denize,
Hayatı birbirine tutturabilseydim eğer.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz