Yağışın kar haliyle dünyaya kefen giydiren kudret
Ağlayışının her haline ruhumu kılar kefaret.

Düşen her karda varlığının şifreleri kazılı
Bakmasını bilen için her yerde adın yazılı.

Bakmasını bilen görür karda meleksi dokunuşu
Gönüllere aşina olur karın ilahî kokusu.

Yolunda yandığım ateşi körükler gibi yağar kar
Seninle olmak hayata dair ezberlerimi bozar.

Kar yağarken güneş yüzünü gösterince dağılır hüzün
Yüzün görünür öfkenin ardından bana gülen yüzün.

Geceye beyaz noktalar işaretleyerek yağar kar
Yürek ülkemizi aydınlatır gül yüzündeki vakar.

Her kar düşüşünde yüzün gelir aklıma
Kalbinin resmi çizilir avuçlarıma.

Yeryüzü kefenini giyer yağan kar sonrası
Yüreğimi tabuta çevirir ayrılık provası.

Kardan görünmüyor artık gidişinin ayak izleri.
Gönül yordamıyla duyuyorum sana ait sesleri.

Gidişine feryadımdan çığ düşer yüreğime
Mahsur kalan ruhumun gölgesi yansır yüzüme.

Kar yağıyor ardından güneş açıyor sonra yine kar
İklimim sensin gülüşün bahar öfken zemheri kokar.